هميشه خود را در آب ، قاب ، يا آينه ديده ام / نه بي واسطه ، آشكارا وبرابر .

چگونه دريابم "خود " را به عيان / ايستاده بر آستانه ي در ! / چشمم " ذرات بنيادى " را نمى بيند / وگوشم نجواي مورچه رانمى شود / كِىْ مى بينم كه چگونه سرشته ميشود / شيريني ي قند در برگ چغندر ! / كِىْ ميتوانم گزار ِ رنگ سبز را / در سبزه / تماشا كنم؟! / كيستم من ! موجودى " مدعى " / اما ناقص و ابتر .

فرزين عدناني

بي كوله بار و كلاه و عصا / پهنه را / در نورديدم . / " دين " را در رواق هاي پيچ در پيچ ديدم / كه حجاب هاي قدسي اش را دريده. بودند / نگهبانان خانگى . / " تاريخ " ! / حافظه اى كه بوى نا ميد